[EBF-AIR]Unknown แบบบรมเลท

posted on 09 Mar 2013 22:27 by honey-g in ebf
ช่วงนี้รู้สึกว่าตัวเองอัพebf บ่อยมากกกก
 
เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของ
และ
............................................................
 
สืบเนื่องจากอีเวนท์นี้
 
#3148 Fa Aron Fael 
........................................
 
"UNKNOWN"

บันทึกประจำวันของ ฟาเอรอน ฟาเอล

 

ช่วงนี้คงเป็นเทศกาลอะไรสักอย่างที่เกี่ยวกับความรักกระมัง สองข้าถนนถึงเต็มไปด้วยคู่รักและของขนมขายมากมาย  เด็กหนุ่มคิดขณะเดินเที่ยวเตร่ไปในเมือง อากาศยังคงหนาวในแบบที่ไม่เคยชอบ แต่เพราะเห็นว่าบรรยากาศคึกครื้นแบบนี้เป็นเรื่องแปลกใหม่หรอกนะ ถึงได้ยอมทนหนาวออกมาเตร่ข้างนอกแบบนี้ เรือนผมและเครื่องแบบสีแดงสดดูโดดเด่นตัดกับบรรยากาศรอบข้างอยู่ไม่น้อย แต่เจ้าตัวก็ดูจะไม่ได้สนใจอะไรกับมัน

 

“...เอรอน?” เสียงกระซิบหวานๆทว่าแผ่วเบาดังขึ้นพร้อมมือเล็กๆของใครคนหนึ่งรั้งแขนเสื้อเขาไว้  เมื่อไล่สายตาขึ้นไปจนสบเข้ากับดวงตาสวยงามสีน้ำเงินเข้มคู่นั้น โลกของฟาเอรอนก็เหมือนกับหยุดหมุนไปในทันที

“...ทำไม” เธอถึงมาอยู่ที่นี่ได้ ?  รู้สึกเหมือนมีบางอย่างตันอยู่ในลำคอจนพูดออกมาไม่จบประโยค สาวน้อยเจ้าของดวงตาสีน้ำเงินก็เปลี่ยนมาคล้องแขนแล้วออกแรงลากเขาให้เดินตามไปอีกทาง

“มากับฉันหน่อยสิ”  ตัวเธอเล็กบอบบางแค่นี้ จะให้สลัดออกแล้วเดินหนีก็ทำได้อยู่หรอก แต่เอรอนกลับยอมเดินเคียงคู่ไปกับเธอ ในหัวคิดไปต่างๆนาๆ หญิงสาวพาเขาเดินลัดเลาะมาจนถึงตรอกที่เงียบไร้ผู้คนสัญจร

“ฟาเอรอน กลับไปกับฉันเถอะนะ” เธอพูดขึ้นเบาๆ

“...”  ฟาเอรอนยิ้มจาง จับจ้องร่างบางที่อยู่ตรงหน้า สามปีแล้วที่เขาหลบหน้าเพื่อนในวัยเด็กเพียงคนเดียวโดยไม่บอกกล่าว...มาไกลถึงขนาดนี้ แล้วเธอหาเขาเจอได้ยังไงกัน? คนตรงหน้ายังเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยนจากในความทรงจำ

“ไปด้วยกันเถอะนะ” เธอกล่าวย้ำประโยคเดิมอีกครั้งแล้วสืบเท้าเข้ามาใกล้  เขาเองก็ถอยหลังไปครึ่งก้าว ความรู้สึกระแวงเริ่มทวีมากขึ้น

“...ลูนา” เขาพูดออกมาได้เพียงแค่นั้นเพราะเด็กสาวเขย่งตัวขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองกับเขาเบาๆ  เด็กหนุ่มรู้สึกว่าหัวใจของตัวเองเต้นรัวผิดจังหวะไปเล็กน้อย จนสายตาเหลือบไปเห็นป้ายประกาศที่ติดอยู่บนผนังตึก...

 

หรือว่า...?  สัมผัสเย็นเฉียบที่ลำคอทำให้เขาผลักร่างเล็กของหญิงสาวออกไปอย่างแรงทันที

เลือดอุ่นๆไหลซึมผ่านลำคอลงมา เอรอนยกมือขึ้นกุมรอยกรีดนั้นไว้ทันที

 

ไม่ลึกมาก...หวังว่าคงไม่ได้อาบยาพิษไว้นะ 

 

“ฉันเจ็บนะ เอรอน” เสียงใสเย็นของลูนาตัวปลอมดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับมีดสั้นสีเงินวาวที่แทงตรงเข้ามาที่ศีรษะ

“ก็ไม่เห็นจะดูเจ็บตรงไหนนี่” เขาพูดจาหยอกเธออย่างไม่ทุกข์ไม่ร้อน แต่มือเรียวในถุงมือสีดำนั้นกลับชักปืนลูกโม่ขึ้นลั่นไก

 

ปัง! ตุ้บ

 

เสียงปืนดังขึ้นตามด้วยเสียงหนักๆของร่างกายที่ล้มคะมำ เลือดสาดกระจายเป็นวงกว้าง

“...นี่นาย...ทำร้าย...ฉัน...เหรอ”  กระสุนเจาะเข้าที่ช่องท้อง ทำให้หญิงสาวกระอักเลือดออกมาจนน่ากลัว ฟาเอรอนหลบสายตาจากภาพไม่น่ามอง มือข้างที่ถือปืนสั่นเล็กน้อย ถึงอย่างไร สิ่งที่อยู่ตรงหน้าก็ดูคล้ายคนสำคัญของเขา

“แก ไม่ใช่ เธอ...” เขาพยายามที่จะควบคุมสติตัวเอง แต่เสียงที่เค้นออกมาก็สั่นจนอดต่อว่าในความอ่อนแอของตัวเองไม่ได้ ปืนในมือถูกยกขึ้นอีกครั้ง

“ทำไมล่ะ ลังเลเหรอ?” น้ำเสียงท้าทายและสีหน้าเรียบนิ่งทำให้อดลังเลไม่ได้ คล้ายเหลือเกิน... เขาฆ่าเธอไม่ลง

“ผม...”ตาสีมรกตหลุบลง สีหน้าในยามนี้เต็มไปด้วยความลังเล รู้สึกถึงหยาดเหงื่อร้อนๆที่ไหลซึมผ่านใบหน้า “...ทำไมได้”

“หึ ตาโง่...”

 

ฉึก!

 

ความเจ็บปวดรุนแรงแล่นไปทั่วร่างเพราะคมมีดที่แทงทะลุหัวไล่ข้างซ้าย ความผิดเขาเองที่ประมาทในตัวของ “unknown” มากเกินไป อาการบาดเจ็บก่อนหน้าไม่ใช่ที่จุดตาย ยังไม่มากพอที่จะหยุดการเคลื่อนไหว มันแค่รอคอยจังหวะที่จะเอาคืน!

 

ไอ้งั่งเอ๊ย สมแล้วที่ใจอ่อน ซื่อบื้อที่สุด!

 

“ตายซะ ตายซะเถอะ ตาย!!!” unknownกรีดเสียงราวกับเสียสติ มีดกดลึกเข้ามาเรื่อยๆ เจ็บจนแทบจะกรีดร้องออกมา

“ไปให้พ้น... อึก!” เขากัดฟันจนปวดกรามไปหมด ใช้แรงทั้งที่เหลือกระชากมีดออกจากตัว เลือดสีสดกระเซ็นเปรอะใบหน้าแสยะยิ้มของหญิงสาว ดูสยดสยอง เด็กหนุ่มมั่นใจแล้วว่านี่ไม่ใช่คนสำคัญของเขา ไม่ใช่แน่นอน  ลูนา...ผู้หญิงเย็นชาคนนั้นไม่เคยมีรอยยิ้มอยู่บนใบหน้า โดยเฉพาะอย่างยิ่ง รอยยิ้มแสยะน่ารังเกียจแบบนี้! เขาตัดสินใจแล้ว ยังไงก็ไม่สามารถปล่อยให้สิ่งที่อยู่ตรงหน้าไปทำร้ายใครได้อีก  นัยน์ตาสีมรกตดูจริงจังขึ้นมาทันที ...ต้องฆ่า

“อภัยให้ผมเถอะนะ ...“

 

ปัง! ปัง! ปัง!ปัง!

 

กระสุนที่เหลือทั้งหมดถูกยิงออกไปรวดเดียวโดยไร้ความลังเล ใบหน้าที่เคยสวยงามบิดเบี้ยวเบิกตาโพลงแล้วล้มลง ขณะเดียวกันเปลวไฟก็ลุกขึ้นเผาซ้ำทันที

 

ถ้าไม่ทำแบบนี้ก็ไม่รู้ว่าจะลุกขึ้นมาอีกรึเปล่า... 

...ขอโทษนะ... 

 

ร่างที่ถูกไฟคลอกดิ้นทุรนกรีดร้องโหยหวนแสบแก้วหู กระทั่งสลายหายไปเหลือเพียงเถ้าถ่านสีดำ เด็กหนุ่มเบือนหน้าหนีภาพนั้นอย่างไม่อยากจดจำ ไม่อยากให้จบแบบนี้เลย...

ปืนไร้กระสุนในมือหลุดหล่นกระแทกพื้นที่เจิ่งไปด้วยโลหิตสีแดงคล้ำ

“...ขอโทษ”  ร่างโปร่งของฟาเอรอนทรุดตัวลงพิงกำแพงเพราะทรงตัวไม่อยู่ ผนังปูนเย็นเยียบเลอะเลือดเป็นทาง ของเหลวอุ่นๆยังไหลย้อมเครื่องแบบจนคล้ำเข้มกว่าเดิม รู้สึกเจ็บจนชาไปทั้งร่าง ภาพตรงหน้าก็พร่าเลือนจนน่าหงุดหงิด ยังไงก็มองไม่เห็นอยู่แล้ว เขาจึงปล่อยให้เส้นผมปรกใบหน้าอยู่แบบนั้น ปากบางยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ไม่ทราบความหมาย

....

 

..

 

.

 

 

“...ไม่ได้เรื่องเอ๊ย”

 

เผากว่านี้มีอีกม้ายยยย และขออภัยในความกากของการบรรยายค่ะ; ;

 

............................................................

สรุป ฆ่าได้เจ้าค่ะตัดสินใจว่าฆ่าทันทีหลังเห็นเลขเครดิท จบแบบมึนๆค่ะ เพราะมาเผาเอาวันสุดท้าย//โดนตื้บ
 
เอาเป็นว่า จบเอนทรี่แบบงงๆแต่เพียงเท่านี้ละกันค่ะ ขอบคุณทุกท่านที่หลงเข้าบล็อกบูดๆของฟิลด์ค่ะ
 
 
 
ปล. เอนทรี่หน้าฉันควรจะอัพอย่างอื่นบ้างแล้วล่ะ...orz
ปล.2 เย้เย สอบผ่านทุกวิชาาาา//ไปตายเอาดาบหน้า

 
 

edit @ 9 Mar 2013 22:51:08 by Honey-G

Comment

Comment:

Tweet